Η πόλη της πεζοδρομιακής συναλλαγής (του Σπύρου Αμοιρόπουλου)

6615 i poli tis pezodromiakis synallagis tou spyrou amoiropoulou

Μπορεί να είσαι τριαντάρης επίδοξος φωτογράφος με σούπερ ντούπερ κάμερα, και να τραβάς ρεπορτάζ στους δρόμους της πόλης,

όπου και να δεις ξαφνικά ένα άγαλμα ακίνητο μέσα στον πολυσύχναστο δρόμο, και με ένα νόημα να του χαμογελάσεις κι εκείνο να πάρει πόζα, να τραβήξεις την φωτό και μετά να του αφήσεις ένα ολόκληρο ευρώ στο παγκάρι της τέχνης του φεύγοντας, κι εκείνο να χαμογελάσει όλο χαρά, διότι οι φωτογράφοι είναι μέσα στην επαγγελματικό του τάργκετ γκρουπ, ειδικά γιορτές, Κυριακές κι αργίες.

Μπορεί να είστε ένα ζευγάρι φοιτητών του Χημικού, και να γυρνάτε στο σπίτι που συγκατοικείτε με άλλους δυο, μια Κυριακή χαράματα μεθυσμένοι, κι εκεί στο Ναβαρίνο, μια μικρή αγέλη σκύλων αλητών να σας πάρει από πίσω, και να σας συνοδέψει μέχρι το σπίτι σας, σαν φρουρά για να μην σας τύχει τίποτα κακό στο δρόμο, κι εσείς να τους μιλάτε σε όλη την διαδρομή όλο χαρά, ώσπου στο τέλος να τους δώσετε να φάνε κάτι λουκάνικα που είχατε στο κοινοβιακό διαμέρισμά σας, εντελώς large, κι αυτό να μοιάζει σαν ανταμοιβή για την ασφάλεια και την παρέα που σας παρείχαν μέσα στο καταχείμωνο στην έρημη Αγίου Δημητρίου.

Μπορεί να είσαι εξηντάρης και ιντελεκτουέλ, με καπέλο, πούρο κι έναν διπλό εσπρέσο κάτω από ένα μανιτάρι σε ένα street cafe ένα ηλιόλουστο μεσημέρι, όπου και να σου την πέσει ένας σπόρος μαυριδερός με ένα μπάσο ακορντεόν στα χέρια με σκισμένο φυσερό που ούτε να το σηκώσει δεν μπορούσε καν, κι εσύ να νιώσεις μια συγκίνηση, επειδή έπαιζες ακορντεόν κάποτε που σπούδαζες στο Παρίσι και διάβαζες και τα Καγιέ συχνά, οπότε να καθίσεις τον πιτσιρικά δίπλα σου και να του πεις πως πρέπει πρώτα να μελετάει πολύ και μετά να βγαίνει να ζητάει λεφτά, διότι η μουσική είναι ένα πράγμα ωραίο και πρέπει να παίζεται σωστά, κι ο πιτσιρίκος να σε κοιτάει σαν να ακούει Κινεζικά, οπότε, να του δώσεις ένα ολόκληρο ευρώ και να του πεις να πάει.

Μπορεί να είσαι μεσήλικας καθ’ όλα λαϊκός μα καθόλου οπαδός, και να σε ρωτήσει μια όμορφη γερμανιδούλα στο τέρμα των λεωφορείων στον σταθμό αν ξέρεις ποιο λεωφορείο θα έπρεπε να πάρει για Καλαμαριά, κι εσύ να πας να της το εξηγήσεις αναλυτικά, μα τα αγγλικά σου να είναι φτωχά, κι εκείνη να είναι πολύ γλυκιά μέχρι που να κομπλάρεις, οπότε να της πεις να σε ακολουθήσει στην σωστή στάση, κι αυτή όλο χαμόγελο να σε ευχαριστήσει χαρίζοντάς σου έναν ωραίο αναπτήρα Bic με την γερμανική σημαία επάνω, και η καρδιά σου να χτυπάει πιο δυνατά, διότι είχες καιρό να μιλήσεις με ένα τόσο όμορφο πλάσμα, ξανθό εκ φύσεως, ευγενικό και νέο, οπότε να την χαιρετήσεις στα Γερμανικά, κι εκείνη να ανεβεί στο λεωφορείο με σένα απέξω αμήχανα να μειδιάς.

Μπορεί να είσαι τριανταπεντάρης και να κάθεσαι με μια συνομήλική σου χοντρούλα δίπλα-δίπλα στο λεωφορείο, όπου και να ανεβεί ένα καμένο τζάνκι με ένα έγγραφο στο χέρι ζητώντας λεφτά για να επιβιώσει πια, επειδή την αποτοξίνωσή την είχε κάνει λέει, και η χοντρούλα να του δώσει ένα ολόκληρο ευρώ, κι εσύ μετά από λίγο να της πεις πως μάλλον θα πάει και πάλι στην πιάτσα γι’ αυτό δεν πρέπει να τους δίνουμε λεφτά αλλά φαγητό, κι εκείνη να συμφωνήσει μαζί σου, οπότε, να πιάσετε κουβέντα επειδή και οι δυο θα κατεβαίνατε στο τέρμα και είχατε ώρα ακόμα, και πριν να κατεβείτε, να διαπιστώσετε πως πηγαίνατε στο ίδιο γυμνάσιο αλλά ποτέ δεν είχατε μιλήσει, οπότε να θυμηθείτε τα παλιά, έτσι, δύο άγνωστοι που έζησαν σχεδόν τα ίδια στην ίδια πόλη, μέχρι να περάσει η ώρα και να έρθει το τέλος της μισάωρης διαδρομής σας ως την Άνω πόλη.

Σπύρος Αμοιρόπουλος Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.