Τρίγωνο αγάπης (του Σωτήρη Ζήκου)

6614 trigono agapis tou sotiri zikou

-Την αγαπάς;

-Ναι, την αγαπώ.

-Κι εμένα…;

-Τι κι εσένα; Κι εσένα σ’ αγαπώ. Το ξέρεις.

-Δεν ξέρω…

 

-Μα γιατί; Γιατί οι άνθρωποι που αγαπάς, όταν αγαπήσεις και κάποιον άλλον, νομίζουν ότι αφαιρείς από την αγάπη που τους έχεις;

-Δεν την αφαιρείς; Δεν στρέφεις σε κάποιον άλλον την προσοχή σου;

-Άλλο είναι αυτό… Μπορεί να συμβαίνει για χι λόγους.

-Όπως;

-Όπως.. όταν αγαπάς το παιδί σου και όταν γεννιέται το επόμενο παιδί και στρέφεις περισσότερο την προσοχή σε αυτό, γιατί.. γιατί είναι πιο αδύναμο, έχει περισσότερο την ανάγκη σου.

-Τότε όμως, δεν αφαιρείς χρόνο από το πρώτο παιδί κι εκείνο νομίζει ότι δεν το αγαπάς πια, όχι όσο το αγαπούσες, ότι το καινούριο παιδί του έχει κλέψει την αγάπη σου;

-Ναι, έτσι νομίζει…

-Δεν το νομίζει.. το νιώθει, έτσι νιώθει.

-Ναι, έτσι αισθάνεται.. και ζηλεύει.

-Μπορεί και να νιώθει ότι το απέρριψες.. και να υποφέρει. Να αναρωτιέται: γιατί το απέρριψες;

-Ε ναι… Τα αισθήματα δεν μπορεί να τα απορρίψει κανείς.. με λογικά επιχειρήματα.

-Τα αισθήματα του άλλου.. θέλεις να πεις.

-Ναι, του άλλου… Για το παιδί δεν μιλάμε τώρα;

-Ναι. Αυτό είναι το παράδειγμα; (Παύση) Και τι ενδέχεται να κάνει, αν νιώθει έτσι ένα παιδί;

-Μπορεί, επειδή ζηλεύει το καινούριο παιδί.. να το μισεί και να θέλει να του κάνει κακό.. να επιθυμεί, να εξαφανιστεί αυτό το καινούριο παιδί.. για να πάρει πάλι τη θέση που είχε…

-Αυτός είναι ο μόνος τρόπος;

-Όχι. Μπορεί και να κάνει ζημιές, να γίνεται κακό ή ακόμα και να κακοποιεί τον εαυτό του για να σου τραβήξει πάλι την προσοχή. Όλες αυτές οι συμπεριφορές που επαναλαμβάνονται στην ενήλικη ζωή, με περισσότερη ένταση και μεγαλύτερο πάθος, όταν προκύψει… ερωτικό τρίγωνο.

 

-Δεν υπάρχει άλλος τρόπος διεκδίκησης;

-Για το παιδί.. που αισθάνεται ότι του πήραν τη θέση;

-Ναι, γι’ αυτό.

-Ο καλύτερος τρόπος είναι.. νομίζω.. να συμμετέχει και το ίδιο ενεργά στην άλλη σχέση, με το άλλο παιδί… Να το αγαπήσει.

-Πώς δηλαδή;

-Να μπει ανάμεσα στο γονιό και στο άλλο παιδί, όχι αρνητικά, για να αποτρέψει την μεταξύ τους σχέση, αλλά θετικά.. Να αναλάβει, ας πούμε, ένα μέρος της φροντίδας του μικρότερου παιδιού, βοηθώντας τον γονιό… Αν η ηλικία του και διαφορά ηλικίας είναι τέτοια που να το επιτρέπει…

-Κι αν όχι; Πώς αλλιώς;

-Αν όχι, παίζοντας.. παριστάνοντας τον γονιό.. αντ’ αυτού.. επαναλαμβάνοντας αυτά που εισέπραξε σαν χειρονομίες αγάπης και φροντίδας το ίδιο όταν ήταν στη θέση του μικρότερου παιδιού…

-Δεν είναι εύκολο όμως αυτό.. είναι;

-Όχι.. εξαρτάται. Πρέπει ο γονιός να του το διδάξει και να συμμετέχει και ο ίδιος… Μέσα από αυτό το παιχνίδι -γιατί τα παιδιά διδάσκονται παίζοντας…

-Το παιδί παίζει… Και ο γονιός διδάσκει…

-Ναι… Η θέση του γονιού, στη σχέση του με το παιδί έχει διπλή υπόσταση: Είναι από τη μία ο Μπαμπάς, που το καλύπτει συναισθηματικά, που αγαπάει και φροντίζει το παιδί, το φροντίζει με αγάπη… Και είναι παράλληλα και πατέρας, ο Πατέρας, που διδάσκει το παιδί, το εκπαιδεύει στην εμπειρία της ζωής… Αυτός ο ρόλος όμως, του Πατέρα, που διδάσκει, μπορεί να έρθει σε κόντρα με τον πρώτο ρόλο.. του μπαμπά που με αγαπάει, που θέλω να μ’ αγαπάει δίχως όρους… Γιατί ο Πατέρας, οφείλει να τηρεί κάποια όρια και να είναι αυστηρός ως παιδαγωγός για να είναι σεβαστά αυτά που διδάσκει… Δεν γίνεται αλλιώς.

-Και η Μητέρα; δεν έχει κι αυτή μια διπλή υπόσταση; δεν έχει αυτούς τους δύο ρόλους;

-Έχει… Αλλά, όπως λέει και η κόρη μου, «η μαμά είναι μαμά»…  Στη σχέση αυτή υπερτερεί ο ρόλος της μαμάς. Η πρώτη μας μεγάλη αγάπη, είτε άντρες είμαστε είτε γυναίκες, είναι η μαμά.. που είναι κάτι άλλο, όχι απλώς ένα πρόσωπο… Είναι μια σωματική παρουσία που μας είναι οικεία από τα γενοφάσκια μας, και πριν ακόμα -κυτταρικά- και παραμένει οικεία μέχρι που να πεθάνει, γιατί μέσα της αναπτυχθήκαμε σαν έμβρυα, από τον κόλπο της βγήκαμε, στο στήθος της πρωτοτραφήκαμε… Το σώμα θυμάται.

-Και ως Μητέρα.. τι μπορεί να διδάξει το παιδί;

-Μπορεί να του διδάξει.. ακριβώς αυτό: την Αγάπη. Καθώς το αγαπάει και το φροντίζει -σαν αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού της- το διδάσκει, με τον τρόπο της, την Αγάπη, τον τρόπο της  Αγάπης. Γιατί και η Αγάπη διδάσκεται.

 

-Και πώς επαναλαμβάνεται κάτι τέτοιο σε ένα ερωτικό τρίγωνο.. στην ενήλικη ζωή;

-Θυμάσαι στην «Αθανασία» του Κούντερα, τη σχέση της Λώρας και της Ανιές ως προς τον πατέρα τους και πώς επαναλαμβάνεται το μοτίβο ως προς τον Πωλ, τον σύζυγο της Λώρας, που μετά το θάνατό της θα γίνει και άντρας της Ανιές;

-Δύο αδελφές που διεκδικούν τον ίδιο άντρα…

-Ναι. Αν τους δοθεί η ευκαιρία να συνυπάρξουν.. στη σχέση. Ακόμα και η κόρη του Πωλ και της Λώρας παίζει το παιχνίδι.. τον διεκδικεί. (Παύση) Όπως αγαπούν δύο γονείς το παιδί τους, το ίδιο παιδί. Αλλά και τα ‘νάπαλιν, όπως αγαπάει ένα παιδί και τους δύο γονείς τους. Αν δεν αισθάνεται κάποιος αποκλεισμένος.. μπορεί… Ο αποκλεισμός του άλλου, είναι συνήθως, τιμωρητικός. Σου λέω ή στο δείχνω ότι «δεν σ’ αγαπώ πια, αγαπώ έναν άλλον» για να σε πληγώσω…  Εκτός κι αν…

-Εκτός κι αν…;

-Αν.. ποτέ δεν αγαπήσαμε, αυτόν που λέμε.. ότι αγαπήσαμε. Ή, ακόμη χειρότερα, αν ποτέ δεν αγαπήσαμε κανέναν στ’ αλήθεια. Υπάρχουν κι αυτές οι περιπτώσεις.. άνθρωποι που ποτέ δεν αγάπησαν, κανέναν στ’ αλήθεια.. που προσποιούνται την αγάπη.. για να μοιάζουν ανθρώπινοι.. ενώ δεν είναι.. δεν ήταν ποτέ…

-Δεν ήταν άνθρωποι!

-Όσοι δεν μπορούν ν’αγαπήσουν, τρελαίνονται.. Τρελαίνονται όσοι δεν μπορούν ν’ αγαπήσουν.. τίποτα.. κανέναν.. πέρα από τον εαυτό τους, τον εγκλεισμό στον εαυτό τους. Αυτή είναι η ρίζα της τρέλας… (Παύση) Το ν’ αγαπάς κάποιον άλλον, πέρα από τον εαυτό σου.. είναι μια έξοδος.. απ’ τον αυτισμό.. είναι μια ολοκλήρωση, ένα πλήρωμα του κενού, ένα ολοκληρωμένο τρίγωνο αγάπης…

-Τρίγωνο αγάπης!

-Ναι. Εγώ και ο εαυτός μου, το διπλό μου.. που τον αγαπώ, τον μισώ.. και ο άλλος… ο τρίτος.

-Ουάου! Μ’ έστειλες τώρα!

-Επιτέλους. Τα κατάφερα…

Γέλια