Μαρκέλλα Αλεξάνδρα Κυριαζή (ζoγκλέρ, κλόουν)

6383 markella aleksandra kyriazi zgkler klooun

Ζογκλερικά, κλόουν, ακροβατικά εδάφους και εναέριες φιγούρες είναι πράγματα δύσκολα, που θέλουν επιμονή και υπομονή για να τα καταφέρεις, μα, πάνω από όλα αγάπη, όπως υποστηρίζει και η αισιόδοξη Μαρκέλλα, που κατάφερε να ταυτίσει στη ζωή της το επάγγελμα και αυτό που αγαπάει. Η Μαρκέλλα Αλεξάνδρα Κυριαζή μίλησε στον Σπύρο Αμοιρόπουλο.

Πες μου το όνομά σου και με τι ασχολείσαι. Το όνομά μου είναι Μαρκέλλα Αλεξάνδρα Κυριαζή, δύο ονόματα, μπόλικο πράγμα, και ασχολούμαι με την τέχνη του τσίρκο. Πιο συγκεκριμένα, εναέρια ακροβατικά, ζογκλερικά, κλόουν, και ισορροπιστικά: μονόκυκλο, σχοινοβασία, ξυλοπόδαρα…

Όλα αυτά τα έχεις σπουδάσει κάπου; Άρχισα στα 17 μου, μόνη μου, βλέποντας κάποια άλλα άτομα. Προπόνηση στο σπίτι, προπόνηση με άλλους… και μετά στα 20-21 αποφάσισα πως ήθελα να γίνει επάγγελμα. Έφυγα στην Γερμανία σε μια σχολή και έκανα σεμινάρια. Όχι κανονική σχολή, απλώς σεμινάρια, επειδή δεν υπήρχαν λεφτά.

Δηλαδή πού είδες αρχικά αυτήν την τέχνη; Ήμουν σε ένα καφέ, και είδα ένα παιδί να βγάζει και να παίζει τρεις μπάλες. Το σαγόνι μου έφτασε κάτω στο πάτωμα. Την άλλη μέρα, μου πήρε δώρο τις πρώτες μπάλες, μαζί με την κολλητή μου, μας γνώρισε στους τότε μεγάλους της πόλης που έκαναν ζογκλερικά, και ήμασταν τα μικρά κοριτσάκια που τα είχαν από δίπλα τους για να τα μάθουν. Στην πορεία έγινε τρελή αγάπη.

Πού το παρουσιάζεις αυτό; Καλή ερώτηση (γέλια). Ας αρχίσουμε από Ελλάδα. Το πιο απλό είναι σε παιδικές εκδηλώσεις, σε εκδηλώσεις δήμων, είτε από εταιρίες, σε διάφορα φεστιβάλ, σε κλαμπ το βράδυ… οι καλές δουλειές είναι στο εξωτερικό όπως πάντα. Σε θέατρα, βαριετέ, φεστιβάλ θεάτρου δρόμου, φεστιβάλ τσίρκο κλπ.

Ελληνικό τσίρκο υπάρχει; Όχι… στην Αθήνα γίνονται πολλές δράσεις. Έχουν κάνει και σχολή, και γίνονται διάφορες παραστάσεις. Μέχρι εκεί. Και βέβαια αυτό είναι κάτι καινούριο, δεν είναι κάτι που είχαμε από παλιά. Δεν νομίζω πως το έχουμε τόσο έντονα στην κουλτούρα μας. Ίσως εκτός από το να βγω να πιω κοκτέιλς και να χορέψω. Δεν πιστεύω πως είμαστε κόσμος που θα βγει να πάει στο θέατρο και να δει κάτι καινούριο. Αυτό το λέω με λίγο πόνο μέσα.

Εσύ βλέπεις παραστάσεις; Όσο ήμουν στην Γερμανία έβλεπα κάτι εναλλακτικό, ανάλογα βέβαια και με τα οικονομικά μου. Εδώ δεν βλέπω και έχω πρήξει τους φίλους μου να πάμε να δούμε καμιά παράσταση επειδή έχω σκάσει. Μου λείπει αυτό το πράγμα στη Θεσσαλονίκη.

Όταν λες παράσταση, τι εννοείς; Οτιδήποτε. Το έχω τελείως ανοιχτό στο νου μου. Ας πούμε, αυτήν την βδομάδα έχει μια ομάδα από παιδιά που παίζουν ένα έργο του Μπουκόβσκι.

Σου αρέσει ο Μπουκόβσκι; Δεν θα έλεγα πως είμαι φαν του, αν και έχω διαβάσει. Μου φάνηκε ενδιαφέρων τύπος και θα ξαναδιάβαζα κάτι δικό του. Ειδικά και σε παράσταση θα μου άρεσε να δω κάτι τέτοιο, θα έχει και μουσική άλλωστε.

Τι άλλες σπουδές έκανες; Φιλοσοφική. Φιλοσοφικό, παιδαγωγικό, ψυχολογία. Κατεύθυνση ψυχολογία.

Δεν το ακολούθησες όμως. Όχι, επειδή… το αγαπούσα πάρα πολύ, και ακόμα το θεωρώ ενδιαφέρον, αλλά αγαπώ πολύ περισσότερο το τσίρκο και δεν θέλω να μοιράσω τη ζωή μου σε δύο πράγματα.

Κάνεις και παραστάσεις στο δρόμο; Μπορεί ξαφνικά να βαδίζω στην Τσιμισκή και να δω κάτι ωραίο; Καμιά φορά, αλλά Ελλάδα όχι και τόσο. Ίσως το καλοκαίρι που θα έχει καλό καιρό. Κάνω καμιά φορά το άγαλμα πάνω σε ξυλοπόδαρα, και αυτά τα Χριστούγεννα μπορεί να με δεις.

Η Θεσσαλονίκη πώς σου φαίνεται σαν πόλη; Σαν πόλη… (σκέφτεται). Εντάξει, δεν θα είναι αντικειμενικό αυτό που θα πω, επειδή μεγάλωσα εδώ και εδώ είναι οι φίλοι μου… πιστεύω πως έχουμε καλή νυχτερινή ζωή, αν κάποιος θέλει να κάνει πάρτι και να γνωρίσει κόσμο. Νιώθω πως στη Θεσσαλονίκη δεν μπορεί να γίνει κάποιος καλύτερος σε αυτό που κάνει. Νομίζω πως έχει ένα τέλος, έναν τοίχο που πας να σκαρφαλώσεις για να γίνεις καλύτερος και κάποια στιγμή φτάνεις στα όριά του, δεν έχει να σου δώσει παραπάνω αυτή η πόλη, έτσι πιστεύω.

Επαγγελματικά εννοείς; Ναι. Ειδικά και σε κάτι πιο καλλιτεχνικό όπως είναι το δικό μου.

Για ποιο λόγο νομίζεις πως γίνεται αυτό; Για μένα αυτές τις δουλειές που κάνω και που θεωρώ σημαντικές για μένα… δεν έχει… πώς να το πω… χωρίς να θίξω και κανέναν….

Θίξε, δεν πειράζει. Όχι, δεν θέλω. Τέλος πάντων, σου υπόσχονται πολλά εδώ και δεν δίνουν πίσω όσα υπόσχονται. Και εγώ και φίλοι μου έχουμε κάνει πολλές δουλειές οι οποίες τις κάναμε απλά για να ανοίξουμε νέες πόρτες… και ποτέ δεν έρχεται ένα feedback πίσω. Για παράδειγμα, έχω πάει στην Γερμανία, έζησα λίγο καιρό εκεί και γρήγορα κατάφερα να κάνω τις δουλειές του επιπέδου που ήθελα εγώ. Κατάφερα να μπω σε θέατρα και βαριετέ, δουλειές που με έκαναν να νιώθω ευτυχισμένη, σε αντίθεση με εδώ πέρα.

Βαριετέ τι σημαίνει; Στην ουσία είναι θέατρο, παράσταση, και από κάτω τραπέζι με ποτό ή φαγητό. Είναι συνδυασμός.

Έχεις κάποιο σενάριο που παίζεις; Κάποιο σκετς συγκεκριμένο; Είχαμε μια σαραντάλεπτη παράσταση με ένα παιδί, συνεργάτη μου, που μέσα είχαμε παντομίμα, ακροβατικά εδάφους… στην ουσία ήταν μικρά σκετσάκια με την τέχνη του τσίρκο αλλά δομημένα με κάποια ιστορία. Τα σκετσάκια δηλαδή ήταν συνδεδεμένα, δεν ήταν βέβαια ολόκληρο σενάριο.

Αυτό που κάνεις απαιτεί να είσαι σε καλή φυσική κατάσταση, ε; Ναι (χαμόγελο). Ναι, σίγουρα. Θέλει γυμναστική, θέλει διατροφή και όλα αυτά.

Ποιος είναι ο στόχος σου; Εγώ αυτό που θέλω είναι δύο πράγματα: Το πρώτο είναι κάνω performance, και το δεύτερο είναι να διδάσκω την τέχνη αυτή σε ενήλικες αλλά και σε παιδιά. Διδάσκω ήδη σε μια σχολή yoga στο κέντρο, κάνω μαθήματα σε παιδιά, είναι πάρα πολύ ωραία.

Κάνεις και κλόουν από ό,τι μου είπες. Τι προσόντα χρειάζονται για αυτό; Πρώτα-πρώτα, με δυσκολία μπορώ να πω πως είμαι κλόουν, παρόλο που στην Ελλάδα το χρησιμοποιούμε πάρα πολύ εύκολα, αλλά κατά την άποψή μου εδώ δεν είναι κλόουν αλλά εμψυχωτής, πράγμα τελείως διαφορετικό. Το να είσαι κλόουν είναι πάρα πολύ δύσκολο, και γι’ αυτό δεν λέω πως είμαι κλόουν. Θέλει πολλή δουλειά για να γίνεις, θέλει πολλή εκπαίδευση, απαιτεί πάρα πολλά πράγματα. Θέλει πάρα πολλά πράγματα για να πεις τελικά πως είσαι κλόουν. Εγώ απλά προσπαθώ. Φυσικά είμαι κλόουν με την έννοια την Ελληνική, αυτή του εμψυχωτή δηλαδή, αλλά θέλω να είμαι κλόουν και με την άλλη έννοια, τη δύσκολη (χαμόγελο).

Έχεις κάποιο όνειρο; Να κάνεις κάτι σπουδαίο; Το όνειρό μου είναι να πάρω ένα βανάκι, βέβαια θα πρέπει να πάρω και δίπλωμα πριν το βανάκι (γέλια), να το πάρω και φύγω στην νότια Γαλλία για να πάω σε σχολές για να γίνω καλύτερη, και να μπω πάλι στον κύκλο που ήμουν στην Γερμανία, να δουλέψω σε θέατρα, φεστιβάλ κλπ. Με ενδιαφέρει κάτι που το έχω καταφέρει ήδη, να έχω το χόμπι μου και τη δουλειά μου ως ένα πράγμα. Αυτό θέλω.

Θέλω να μου πεις πως σου φαίνεται εδώ στην Ελλάδα εκτός από το επάγγελμά σου, ως ζωή. Πενήντα-πενήντα. Το θετικό πενήντα είναι πως ο κόσμος είναι ακόμα ζεστός. Εύκολα γνωρίζεις άτομα και κάνεις φίλους. Εδώ νιώθω βέβαια και οικεία. Το αρνητικό πενήντα είναι ότι η λεγόμενη οικονομική κρίση μας έχει πιέσει όλους, και όσο αισιόδοξο άτομο να θέλεις να είσαι, όταν όλοι οι φίλοι σου είναι στην μιζέρια αυτό το πράγμα σε ρίχνει.

Οι Έλληνες είναι θετικοί άνθρωποι; Οι Έλληνες… δεν μπορώ να πω οι Έλληνες γενικά, να πω οι φίλοι μου; Να πω αυτοί που είναι γύρω μου; Αυτοί θα έλεγα, ναι. Τουλάχιστον δεν παραπονιούνται τόσο. Δεν μιλάω για όλους τους Έλληνες, μιλάω για τον κόσμο που συναναστρέφομαι. Ναι… προσπαθούν…

Το επάγγελμά σου είναι καλά πληρωμένο; Μπορεί… μπορεί να είναι καλά πληρωμένο, πριν κάποια χρόνια, όχι τώρα. Αλλά δεν πειράζει, τίποτα πια δεν είναι καλά πληρωμένο. Το κίνητρο είναι πως έξω είναι καλά πληρωμένο, οπότε αν γίνεις καλύτερος μπορείς και εσύ να πας έξω και να τα καταφέρεις.

Το αγαπημένο σου νούμερο ποιο είναι; Είναι ένα νούμερο το οποίο το έκανα με ένα παιδί που συνεργαζόμουν και δεν το κάνω πια. Με έβγαζαν στην σκηνή ως καρέκλα, όλος ο κόσμος νόμιζε πως ήμουν μια καρέκλα, έβγαινε το παιδί και έπαιζε με τις μπάλες, και ξαφνικά η καρέκλα άρχισε να ζωντανεύει και στο τέλος έβγαζα το ύφασμα που ήμουν καλυμμένη και κάναμε ακροβατικά. Είχαμε δουλέψει πάρα πολύ καιρό πάνω σε αυτό το νούμερο.

Τι προσόντα πρέπει να έχει κάποιος ή κάποια για να κάνει αυτό που κάνεις εσύ; Τίποτα. Υπομονή και επιμονή. Αυτά. Είναι δύσκολο πράγμα και χρειάζεται υπομονή και επιμονή για να μαθαίνεις και να μην τα παρατάς. Τα υπόλοιπα έρχονται με τον καιρό. Α, και αγάπη χρειάζεται.

Υπομονή, επιμονή και αγάπη λοιπόν; Ναι, αν δεν αγαπάς αυτό που κάνεις, όσο και αν προσπαθείς, δεν γίνεται τίποτα.

Ποιος είναι ο εχθρός για κάποιον που κάνει κάτι τέτοιο; Εχθρός; Μάλλον τώρα θα πρέπει να πω κάτι ως προσωπική ψυχανάλυση. Ο χρόνος μάλλον… αυτό μου ήρθε τώρα. Ίσως επειδή είναι ένα επάγγελμα που έχει μια ημερομηνία λήξης, επειδή το σώμα σου κάποια στιγμή δεν θα έχει τις ίδιες δυνατότητες. Ίσως λοιπόν ο χρόνος, και λέω ίσως, επειδή μπορεί και πάλι να βρεις εναλλακτικούς τρόπους για να είσαι στο επάγγελμα μέχρι τις τελευταίες σου ώρες.

Δεν είναι ο πόνος ο εχθρός; Όχι, τον αγαπώ τον πόνο.

Τι εννοείς; Όταν προσπαθώ να μάθω ένα επίπονο νούμερο, χαίρομαι, επειδή νιώθω πρώτα από όλα ζωντανή, και από την άλλη πονάω για να μάθω κάτι το οποίο αγαπώ, δηλαδή είναι ένα βήμα πριν να καταφέρω κάτι, ένας αναγκαίος πόνος, επομένως είναι αγαπητός πόνος.

Ο φόβος; Ξέρω πως μερικά ακροβατικά είναι επικίνδυνα και μπορούν να μου κοστίσουν την ζωή μου ή μπορεί να μείνω ανάπηρη. Τον φόβο τον διώχνω. Στην εκπαίδευσή μου μου έμαθαν να έχω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Όταν κάνω κάτι είμαι εντελώς σίγουρη για μένα. Δεν υπάρχει φόβος, είμαι σίγουρη για μένα και δεν θα πέσω, είμαι 100% σίγουρη και δεν επιτρέπω κανένα λάθος. Δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να κάνει πίσω και να φοβηθεί, λέω πως δεν πρόκειται να πέσω. Τέλος.