Γιώργος Κιμούλης

6281 giorgos kimoylis

Πρωταγωνιστεί  στην παράσταση «Party Time» σε σκηνοθεσία δικιά του, που βασίζεται στα πολιτικά έργα του Χάρολντ Πίνερ «Party Time», «Mountain language» «One for the road»  και «The new world order», παράσταση που έρχεται στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς. Ο Γιώργος Κιμούλης μίλησε στον Σωτήρη Ζήκο.

Ποιες οι ιστορίες και τα πρόσωπα των έργων στα οποία βασίζεται η παράσταση; Βρισκόμαστε σε μία σύγχρονη ευρωπαϊκή πόλη τώρα. Στην εποχή που ζούμε. Ένα νέο είδος απολυταρχικού καθεστώτος έχει επικρατήσει, το οποίο αυτοαποκαλείται δημοκρατικό. Όποιος διαφωνεί και αντιστέκεται συλλαμβάνεται. Εμείς παρακολουθούμε παράλληλα δύο διαφορετικούς κόσμους. Μία ομάδα ανθρώπων, που διασκεδάζει αδιαφορώντας για όλα όσα γίνονται στον κοινωνικό χώρο και μία οικογένεια, η οποία έχει συλληφθεί με μοναδική κατηγορία τη διαφορετική καταγωγή της.

Ποιο είναι το κοινό τους θέμα που τα δένει στην παράσταση; Το θέμα αυτής της παράστασης είναι η πολιτική απάθεια ως προϊόν της συστημικής βίας και της κρατικής τρομοκράτησης. Η παράσταση καταδεικνύει την επηρμένη στάση κάθε εξουσίας, η οποία χρησιμοποιώντας κάθε μορφή βίας, θεωρεί, ως ικανότητά της την επίτευξη των στόχων της παρά την οποιαδήποτε αντίσταση. Άλλωστε η βία είναι η πρωτογενής έκφραση της εξουσίας. Η βία κρατά το θάνατο παρόντα. Διατηρεί το φόβο του θανάτου, στον οποίο στηρίζεται η αυθεντία της εξουσίας.

Μια τέτοια σύνθεση απαιτεί και άλλη υποκριτική και σκηνοθετική προσέγγιση; Ο Πίντερ έγραψε αυτά τα “μικρά έργα”, όπως τα έχει ονοματίσει, έχοντας το ίδιο ακριβώς θέμα σε όλα. Είναι σαν να τα έχει γράψει για να παίζονται μαζί. Αυτό βοήθησε πολύ στο να φτιάξουμε ένα ενιαίο έργο. Εμείς απ’ τη μεριά μας, απ’ τη στιγμή, που πιστεύουμε, πως τις μέρες που ζούμε τα πράγματα πρέπει να λέγονται με τ’ όνομά τους, κρατήσαμε μία όσο πιο απλή καθαρή σκηνοθετική γραμμή μπορούσαμε.

Νομίζετε ότι το πολιτικό πρόβλημα στην Ελλάδα είναι η απάθεια ή οι ανέξοδες και αδιέξοδες, σπασμωδικές αντιδράσεις; Το πολιτικό πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ο πλήρης διαχωρισμός μεταξύ κοινωνικού και πολιτικού. Ο πολίτης έχει πειστεί, την τελευταία εικοσαετία δυστυχώς, πως η πολιτική ανήκει στους πολιτικούς. Πώς η πολιτική και οι αποφάσεις των πολιτικών δεν επηρεάζουν το εικοσιτετράωρο του. Απομακρύνθηκε απ’ την πολιτική λοιπόν και τα αποτελέσματα τα βιώνουμε τώρα. Το θέμα λοιπόν δεν είναι, αν οι αντιδράσεις των πολιτών τώρα είναι ανέξοδες, όπως λέτε – γιατί για τον πολίτη τίποτα και ποτέ δεν ήταν ανέξοδο -, ούτε αν είναι σπασμωδικές. Υπάρχει ανάγκη επιστροφής του πολίτη στην πολιτική, κι ας είναι σπασμωδική η επιστροφή του, γιατί η πολιτική πάνω απ’ όλα ανήκει στους πολίτες και τόσον καιρό το είχε ξεχάσει. Το αντίθετο θα ήταν αδιέξοδο. Θυμώνω με όλους αυτούς τους πρώην κομφορμιστές, που έχουν ενδυθεί τώρα το ένδυμα της μετριοπάθειας και νουθετούν τον κόσμο.

Πώς βλέπετε τα θεατρικά πράγματα στα χρόνια της κρίσης, τόσο ως προς τις επιλογές των ανθρώπων του θεάτρου, όσο και ως προς τις επιλογές των θεατών; Το θέατρο είναι κι αυτό κομμάτι του κοινωνικού χώρου. Άρα ό,τι πρόβλημα υπάρχει στον κοινωνικό χώρο αντανακλά στο θέατρο. Θεωρώ πως δε γίνεται να ανεβάζουμε παραστάσεις κάνοντας, πως δεν καταλαβαίνουμε, πού και πώς ζούμε. Ο Πίντερ έγραψε κάποιες σκέψεις το 1958, 28 χρονών. Σκέψεις που επανέλαβε το 2005, τρία χρόνια πριν πεθάνει, όταν παρελάμβανε το Νόμπελ Λογοτεχνίας: «Δεν υπάρχουν μεγάλες διαφορές ανάμεσα στο τι είναι “πραγματικό” και στο τι είναι “μη πραγματικό”. Ούτε ανάμεσα στο τι είναι αληθές και στο τι είναι ψευδές. Νομίζω, πως δεν είναι απαραίτητο να είναι κάτι ή αληθινό ή ψευδές. Μπορεί να είναι και τα δύο: και αληθινό και ψευδές. Πιστεύω πως αυτοί οι ισχυρισμοί έχουν κάποιο νόημα  και μπορούν να εφαρμοστούν στη διερεύνηση της πραγματικότητας μέσω της τέχνης. Έτσι, ως συγγραφέας, τους υποστηρίζω. Αλλά ως πολίτης, δεν μπορώ! Ως πολίτης οφείλω ν’ αναρωτηθώ: Τι είναι αληθές; Τι είναι ψευδές;» Αυτό πιστεύουμε κι εμείς.

Διαβάστε περισσότερα για την παράσταση «Party Time» στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς  ΕΔΩ