Η περίπτωση της εργασιακής πόλης (του Σπύρου Αμοιρόπουλου)

6153 i periptosi tis ergasiakis polis tou spyrou amoiropoulou

Run with me: Μπορείς να είσαι νέος 22 χρονών, με σπουδές νοσηλευτικής στο ΤΕΙ Σίνδου, και να δουλεύεις κάθε μέρα, πρωί απόγευμα, πάνω κάτω στην πόλη, στην διανομή διαφημιστικών φυλλαδίων στα σπίτια και τα μαγαζιά, με τρία ευρώ την ώρα μεροκάματο, οπότε, ένα πρωί να σε πιάσει ένας μυστήριος ηλικιωμένος και να αρχίσει να σε βρίζει, διότι η διανομή αυτή απαγορεύεται στο εσωτερικό της πολυκατοικία που μένει, όπως έγραφε άλλωστε και μια πινακίδα στην είσοδό της, την οποία εσύ αγνόησες όπως σου είχαν πει να κάνεις από την δουλειά, και να σου πει να μην ξαναπατήσεις το πόδι σου εκεί, επειδή είσαι ενοχλητικός και πως την επόμενη φορά, θα καλέσει την αστυνομία.

Coffee time όπως πάντα

Μπορεί να είσαι νέα 26 χρονών από την επαρχία, να έχεις τελειώσει το Γαλλικό τμήμα του ΑΠΘ, και να είχες κάποτε ένα όνειρο να γίνεις μεταφράστρια στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις Βρυξέλλες, όμως εδώ και μια πενταετία να δουλεύεις σερβιτόρα σε ένα στέκι ηλικιωμένων, και να σε ενοχλεί τόσο η μυρωδιά από τα χνώτα τους όταν σου μιλάνε από κοντά και τα επαναλαμβανόμενα θέματα των συζητήσεων που κάνουν κάθε πρωί που έρχονται για να χασομερήσουν, ώστε μια δεδομένη στιγμή να δηλώσεις ευγενικά της παραίτησή σου στο αφεντικό σου, επειδή βρήκες δουλειά σε ένα νεανικό καφέ, που παίζουν διάφορα παιχνίδια επιτραπέζια ή ηλεκτρονικά εκεί, νέοι σαν και σένα, που όπως εσύ το σκέφτεσαι, θα γίνουν κι αυτοί κάποτε σερβιτόροι και σερβιτόρες, αν θα μείνουν τελικά σε αυτήν την πόλη.

Σύνταξη στην τελική

Μπορεί να είσαι πενηντάρα γυναίκα με δύο ανήλικα παιδιά, και να απολυθείς από την δουλειά σου σε μια εξαγωγική εταιρία, λόγω περικοπής προσωπικού, και να πάρεις μια παχυλή αποζημίωση και ένα ταμείο ανεργίας για έναν χρόνο, οπότε να βρεις ένα ιδιώτη γιατρό, που σου σύστησε μια φίλη σου που πίνετε κανένα απόγευμα καφέ στο μπαλκόνι σου, για να σου κάνει μια εικονική πρόσληψη για έναν χρόνο, μόλις λήξει το ταμείο ανεργίας σου, και να πληρώνεις τα ένσημα εσύ η ίδια για ένα διάστημα, ώστε να συμπληρώσεις τον απαιτούμενο νομικά χρόνο για να πάρεις μειωμένη αλλά καλή σύνταξη σχετικά, εφόσον στη δουλειά από την οποία απολύθηκες έπαιρνες ένσημα βαρέα και ανθυγιεινά, χωρίς όμως ποτέ να αντιληφθείς ποτέ το βαρύ και το ανθυγιεινό του πράγματος, εφόσον η υγεία σου είναι ως τώρα μια χαρά.

The best of the rest

Μπορεί να είσαι κλητήρας σε έναν δημόσιο οργανισμό τα τελευταία είκοσι χρόνια, να έχεις δύο παιδιά λίγο πριν την ενηλικίωσή τους, να μην έχεις κανένα ενδιαφέρον για τη δουλειά που κάνεις, και συχνά να το σκας από το ωράριό σου, όταν κάνεις κάποιες εξωτερικές δουλειές, και να πηγαίνεις σε έναν γνωστό σου πράκτορα για να παίξεις ΚΙΝΟ, το οποίο δεν σου κάθεται ποτέ, και που ελπίζεις πως θα σου κάτσει κάποια φορά, για να φύγεις από την βαρετή δουλειά που κάνεις κάποτε, και να γίνεις κάτι σαν τουρίστας στην ζωή, κάνοντας ταξίδια στην Ευρώπη και στα θέρετρα της Ασίας, όπου θα τρως σολωμό, αστακούς και γκουρμέ λιχουδιές, και γενικά, θα κάνεις ό,τι θέλεις πια, όπως με μένος υποστηρίζεις.

«Γιάπις» σε κίνηση

Μπορεί είσαι 50άρης και να δουλεύεις σε μια Ελληνική φαρμακευτική εταιρία που προωθεί ομοιοδρασιακά φάρμακα, να κυκλοφορείς καλοντυμένος, με κοστούμι, γραβάτα και σούπερ ντούπερ κινητό και λάπτοπ, αλλά τώρα πια με το λεωφορείο μέσα στην πόλη, για να πας στα ραντεβού σου με τους γιατρούς του ΕΟΠΠΥ για να τους ψήσεις να γράφουν το «δικό σου» φάρμακο για την χοληστερίνη, οπότε, ένα πρωί στο λεωφορείο να χτυπήσει το κινητό σου, που έχει ως ήχο εισερχόμενων το γνωστό ποντιακό άσμα «εκάεν το τσάμπασιν'», για να σου πει ο προϊστάμενός σου πως θα πρέπει να έρθεις στο μίτινγκ το απόγευμα, επειδή υπάρχει θέμα οικονομικών στόχων που δεν έφτασες και θα πρέπει να μπεις σε μηνιαία επιμόρφωση καινούριας τακτικής πωλήσεων, στην καλύτερη των περιπτώσεων.