Κλειώ – Δανάη Οθωναίου (ηθοποιός)

5782 kleio danai othonaiou ithopoios

Πρωταγωνιστεί στην παράσταση του έργου του Άλαν Έικμπορν «Συνέβη και του χρόνου» («Absurd Person Singular») που παίζεται από το ΚΘΒΕ στο Βασιλικό Θέατρο σε σκηνοθεσία του Γιάννη Παρασκευόπουλου. Η Κλειώ-Δανάη Οθωναίου μίλησε στον Σωτήρη Ζήκο.

Ποια είναι το στόρι και τα πρόσωπα του έργου; Το έργο περιγράφει τριες διαδοχικές παραμονές Χριστουγέννων, μέσα στα σπίτια (συγκεκριμένα στις κουζίνες) τριών διαφορετικών ζευγαριών.Ο Έικμπορν δημιουργεί έξι χαρακτήρες που ο καθένας είναι ένα σύμπαν ολόκληρο. Περιγράφει τις τρεις αστικές τάξεις της Αγγλίας: μικροαστοί, μεσοαστοί, μεγαλοαστοί. Επηρεασμένος πολύ από τον Τσέχωφ, προφητεύει τις κοινωνικές ανατροπές στη χώρα του. Θέτει μεταξύ άλλων ερωτήματα πολιτικά. Το έργο γράφεται το 1972 και η Θάτσερ έρχεται στην εξουσία το 1979.Ο καπιταλισμός θα φανερώσει όλη την σκληρότητά του. Ο ίδιος Έικμπορν γράφει για το έργο του: «το έργο μου έχει να κάνει με την αντρική βαραβαρότητα απέναντι στις γυναίκες, την γυναικεία βαρβαρότητα απέναντι στους άντρες και την βαρβαρότητα του υλικού κόσμου απέναντι σε όλους εμάς».

Εσύ ποιον ρόλο ερμηνεύεις και πώς είναι σαν χαρακτήρας; Την Μάριον Μπριούστερ Ράϊτ. Είμαι σύζυγος τραπεζίτου. Εξαιρετικά ματαιόδοξη, εγκλωβισμένη σε ένα γάμο που δεν λειτουργεί, πολύ διψασμένη για αγάπη, χωρίς όμως την παραμικρή δυνατότητα να την πάρει, αφού η ίδια έχει καταδικάσει τον εαυτό της. Τραγικό πρόσωπο που μέχρι το τέλος του έργου διαλύεται απόλυτα. Πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση ψυχοπαθολογίας: από τις ιδέες μεγαλείου πέφτει στην απόλυτη έλλειψη αυτοεκτίμησης. Μια ανασφαλής, εύθραυστη, εξαιρετικά γοητευτική, εξαρτημένη γυναίκα! Τέλειο;

Πώς είναι σαν χαρακτήρες και τα υπόλοιπα πρόσωπα; Όλοι οι χαρακτήρες είναι εξαρτημένοι από κάτι. Είτε από το χρήμα είτε από το σεξ είτε από τη δουλειά είτε από το αλκοόλ. Όλοι δέσμιοι της ανικανότητάς τους να υπάρξουν πνευματικά ανεπτυγμένοι άνθρωποι. Δεν μπορούν να δουν την ιλαρότητά τους. Είναι όλοι τους πολύ αστείοι που νομίζουν πως είναι σπουδαίοι επειδή έχουν λεφτά ή επειδή έχουν γκόμενες, ή επειδή είναι γκόμενες και τα έχουν με πλούσιους, που όμως δεν κοιμούνται μαζί τους! Είναι αλήθεια όλοι τους πολύ αστείοι!

Ξενίζει από την αρχή της παράστασης το ότι περιγράφονται με λόγια οι δράσεις επί σκηνής. Είναι οι σκηνικές οδηγίες του συγγραφέα; Και γιατί λέγονται; H περιγραφή των δράσεων είναι οι παρενθέσεις του συγγραφέα που μας περιγράφει αυτό που κάνουν τα πρόσωπα. Έγινε μεγάλη συζήτηση για αυτό από την αρχή των προβών. Είχαμε ανησυχία για το αν θα ξενίσει ή όχι. Αν προχωρούν και προσθέτουν ή αν εμποδίσουν την δράση. Στην πραγματικότητα ο σκηνοθέτης ήθελε να κάνουν σχόλιο μέσα από τις παρενθέσεις οι ηθοποιοί, για αυτούς που υποδύονται. Ήταν σαν ένα παιχνίδι. Το πώς λέω αυτό που κάνω, δείχνει το ποιός είμαι εγώ, αλλά και αυτός που παριστάνω ότι είμαι. Ένα μπες-βγες από το ρόλο δηλαδή.

Οι ερμηνείες, τόσο στην εκφορά του λόγου όσο και στις πόζες είναι άλλοτε “πειραγμένες” και άλλοτε ρεαλιστικές; Πώς λειτουργεί αυτό; Ο ερμηνευτικός κώδικας σε κάθε πράξη είναι διαφορετικός. Στην πρώτη πράξη δουλέψαμε σωματικά και με εξωστρέφεια. Έπρεπε η φωνή και το σώμα μας να δείχνει το ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι. Υπάρχει ένα είδος φόρμας στην πρώτη πράξη, όχι σαν αυτή του Μπομπ Ουίλσον, περισσότερο Αλμοδοβαρική. Δηλαδή προβάλω το πρόβλημα του χαρακτήρα κρύβοντάς το υπερβολικά. Και σιγά σιγά από σκηνή σε σκηνή αρχίζει να διαρρέει η αλήθεια τους. Ο χρόνος σε αυτό το έργο είναι πειραγμένος. Δεν ξέρεις πότε είναι κάτι ανάμνηση κάποιου και πότε είναι το παρόν ή το μέλλον. Στην αρχή οι χαρακτήρες είναι σαν να βγήκαν από διαφήμιση. Όλοι είναι τέλειοι σαν κούκλες. Γελαστοί, καθαροί, αστραφτεροί, σαν την κουζίνα τους. Όσο ξετυλίγεται το κουβάρι βλέπουμε το ποιοί στα αλήθεια είναι. Στη δεύτερη πράξη υπάρχει ο κώδικας του ρεαλισμού σε σουρεαλιστικές συνθήκες. Αλλά και εδώ η μετάβαση γίνεται μαλακά. Δηλαδή οι χαρακτήρες δεν είναι άλλοι από το πώς ήταν στην πρώτη πράξη. Κουβαλάνε τη χειρονομία τους, το σώμα τους, τη φωνή τους, αλλά σε άλλο μέγεθος. Με λιγότερη υπερβολή. Η τρίτη πράξη είναι για μένα η πιο ενδιαφέρουσα και περισσότερο δύσκολη. Γιατί εδώ το έργο γίνεται από γραφής επικίνδυνα σκοτεινό. Μπορεί εύκολα να πεταχτείς από την ατμόσφαιρα της κωμωδίας και χωρίς να έχεις προετοιμάσει το κοινό να περάσει στο αστικό δράμα. Είναι στα όρια όλο το παιχνίδι. Γιατί είναι κωμικοτραγική η τρίτη πράξη. Και όσο εύκολα λέγεται, άλλο τόσο δύσκολα παίζεται μία τέτοια συνθήκη. Νομίζω πάντως ότι καταφέραμε να δώσουμε την αίσθηση του ψυγείου, των παγωμένων σχέσεων και την σκοτεινιά της ψυχής που υπάρχει νομοτελειακά στους ανθρώπους που είναι δέσμιοι του υλικού κόσμου, χωρίς να χάσουνε την πραγματικά κωμική στάση που έχουν αυτοί που έχουν άγνοια της κατάστασής τους!

Ποιο νομίζεις ότι είναι το θέμα που κάνει το έργο επίκαιρο και στην εποχή μας; Ό,τι κάνει όλα τα έργα ανά τους αιώνες επίκαιρα. Η αναφορά στην ανθρώπινη συμπεριφορά, η ανοησία, η έπαρση, ο πόνος, η δυστυχία, η προσδοκία, ο φόβος, η ανάγκη, η λαχτάρα, η αναζήτηση, η επιμονή, η ανυπομονησία, η απόλυτη ελευθερία του ανθρώπου να βιώνει τα συναισθήματά του.

Ποια είναι μέχρι τώρα η πορεία σου στο θέατρο; Παραπομπή στο βιογραφικό μου. Αν παρ’ όλα αυτά θέλετε να πω εγώ δύο λόγια, σας λέω. Η πορεία μου στο θέατρο μέχρι στιγμής είναι μικρή, εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, η διαδρομή άλλοτε έχει πολύ φως και ωραία χρώματα και άλλοτε είναι σκοτεινή, φοβιστική, πολύ δύσβατη, με πέτρες που σου στραμπουλάνε τα πόδια και αγκάθια που έπρεπε να σκύψω για να μην με πληγώσουν. Μερικές φορές είχε και πολύ ωραία λουλούδια, που ήθελα να τα φτάσω αλλά ήταν πολύ ψηλά και δεν μπόρεσα. Δεν τα κατάφερα όπως θα ήθελα σε αυτήν την πορεία, αλλά δεν τα πήγα και όσο άσχημα όσο φοβόμουν στην έναρξή της. Ο δρόμος όμως έχει “τη δική του ιστορία”και όπως και να έχει, συνεχίζεται.

Διαβάστε περισσότερα για την παράσταση «Συνέβη και του χρόνου» στο Βασιλικό Θέατρο ΕΔΩ