David Eugene Edwards (Wovenhand)

4658 david eugene edwards wovenhand

Ένας σύγχρονος κήρυκας του Ευαγγελίου που περιφέρεται με το μπάντζο του και ταυτόχρονα ένας αιρετικός της χριστιανικής πίστης αλλά και της ίδιας της μουσικής country. Από την goth και σκοτεινή διάσταση που προσέδωσε στην αμερικάνικη folk με τους θρυλικούς 16 Horsepower μέχρι τις ηλεκτρισμένες μέρες των Wovenhand, οι ζωντανές του εμφανίσεις παραμένουν μια θρησκευτική εμπειρία. Η Δανάη Σοφία Βαρδαλή συνομίλησε μαζί του μέσω skype μερικές ημέρες πριν επισκεφθεί για μία ακόμη φορά τη Θεσσαλονίκη

Βρίσκεσαι στο δρόμο με τη μουσική σου εδώ και είκοσι χρόνια περίπου και κυρίως σε ευρωπαϊκό έδαφος. Έχει αλλάξει κάτι στον τρόπο που το κοινό αντιμετωπίζει τη μουσική σου; Έχει αλλάξει η σχέση σου με το αμερικάνικο κοινό, η οποία δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα θερμή;   Νομίζω πως τον πρώτο καιρό ήταν πολύ πιο δύσκολο για το κοινό να καταλάβει τι ακριβώς είναι αυτό που κάνω. Τώρα πια, ύστερα από από όλα αυτά τα χρόνια, νομίζω ότι αρκετός κόσμος και από πολλά διαφορετικά μέρη καταλαβαίνει τι ακριβώς κάνω. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως όλοι όσοι με ακούνε ή όσοι κατανοούν τη μουσική μου έρχονται και στις συναυλίες μου και έτσι, η σύνθεση του κοινού δεν είναι ποτέ ίδια ακόμη και σε μέρη που έχω επισκεφθεί πολλές φορές. Υπάρχουν επίσης και αυτοί που περιμένουν να ακούσουν συγκεκριμένα πράγματα στις συναυλίες και αν τα παίξεις διαφορετικά, δυσανασχετούν. Τα πράγματα γύρω μου πάντως, σίγουρα έχουν αλλάξει γενικότερα. Από την ίδια τη μουσική σκηνή και βιομηχναία μέχρι τις συμπεριφορές των ανθρώπων

Έχει αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο εσύ γράφεις και προσεγγίζεις τη μουσική; Όχι, ουσιαστικά συνεχίζω να κάνω τα πάντα με τον ίδιο τρόπο. Αυτό που αλλάζει είναι ότι εγώ είμαι πλέον μεγαλύτερος σε ηλικία, με περισσότερες εμπειρίες και σίγουρα ως άνθρωπος είμαι πλέον διαφορετικός σε πολλά πράγματα, παρ’ όλο που εγώ ο ίδιος μάλλον δεν είμαι σε θέση να το αντιληφθώ. Ίσως όσοι βρίσκονται γύρω μου να το βλέπουν αυτό περισσότερο από ό,τι εγώ.

Οι ζωντανές εμφανίσεις σου είναι σχεδόν σαν θρησκευτική εμπειρία, εμπεριέχουν το στοιχείο της κατάνυξης, της έκστασης και της κάθαρσης για όσους μετέχουν σε αυτές ως ακροατές, ακόμη και αν δεν καταλαβαίνουν τους στίχους σου. Για σένα πώς είναι σαν εμπειρία;  Για μένα είναι ένας συνεχής αγώνας. Τόσο σωματικά, όσο και συναισθηματικά, από θέμα τεχνικής, από θέμα αντοχής, από κάθε άποψη γενικά, είναι μια δύσκολη μάχη για μένα. Μετά από κάθε συναυλία είμαι εξουθενωμένος

Αυτός είναι και ο λόγος που πάντα παίζεις καθιστός;  Η αλήθεια είναι ότι εδώ και δύο περίπου χρόνια στις συναυλίες παίζω πάντα όρθιος! Όταν ηχογραφούσαμε με τους Crime and the City Solution ήμουν διαρκώς όρθιος στο στούντιο και τελικά συνειδητοποίησα πως μου αρέσει περισσότερο και πως από εδώ και πέρα έτσι θέλω να είμαι και πάνω στη σκηνή. Ο βασικός λόγος που ανέκαθεν ήμουν καθιστός στις συναυλίες, ήταν επειδή έπρεπε να ακουμπάω το ακορντεόν στα γόνατά μου, για να μπορώ να τραγουδάω παράλληλα και τελικά κάπως καθιερώθηκε να βγαίνω πάντα έτσι επί σκηνής. Αλλά μετά από τόσο καιρό μάλλον βαρέθηκα να κάθομαι στον κώλο μου όλη την ώρα και αποφάσισα επιτέλους να σηκωθώ! (χαχα)

Έχεις πει ότι μισείς τη θρησκεία ωστόσο υπάρχουν αμέτρητες θρησκευτικές και βιβλικές αναφορές στα τραγούδια σου. Πώς θα περιέγραφες τη σχέση σου με το θεό αλλά και πώς εξηγείς το γεγονός ότι οι βιβλικές αναφορές είναι τόσο δημοφιλείς στη σύγχρονη τραγουδοποιία;  Υπάρχουν πολλές και διαφορετικές ερμηνείες για τον όρο θρησκεία. Και σίγουρα για τον κάθε άνθρωπο η έννοια της θρησκείας σημαίνει κάτι διαφορετικό. Και συνήθως οι άνθρωποι με τους οποίους συναναστρέφομαι και με τους οποίους επικοινωνώ μέσα από τη μουσική μου -ιδιαίτερα στην Αμερική- έχουν μία αρνητική αντιμετώπιση και θεώρηση για τον όρο θρησκεία. Και όσοι ακολουθούν την Αγία Γραφή, είναι εξίσου ευαίσθητοι στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείται και ενδεχομένως παραποιείται το νόημα της λέξης θρησκεία. Και αυτή ακριβώς είναι η βάση του προβλήματος: αυτό που νομίζουμε ως θρησκεία είναι κάτι επίπλαστο. Το πραγματικό νόημα της θρησκείας είναι να βοηθάς τους άστεγους, τις χείρες και τα ορφανά, όπως διδάσκει και η Αγία Γραφή. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της θρησκείας. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς «παχιά λόγια». Οπότε είναι φυσικό η έννοια της θρησκείας να έχει αρνητική σημασία ακόμη και για τους ανθρώπους που μελετούν, πιστεύουν και εφαρμόζουν τις διδαχές της Αγίας Γραφής. Και στην πραγματικότητα, οι εκπρόσωποι της θρησκείας και του θρησκευτικού νόμου ήταν αυτοί με τους οποίους εναντιώθηκε ο Χριστός. Η θρησκεία είναι απλώς μια λέξη που χρησιμοποιείται ανά διαστήματα για να εξυπηρετήσει διαφορετικούς σκοπούς και επιδιώξεις. Εγώ πιστεύω απόλυτα στη Βίβλο και μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιοι με θεωρούν θρήσκο. Αλλά, όπως είπα και πριν, η θρησκεία είναι απλώς μια λέξη.

wovenhand

Από πού αντλείς έμπνευση για τη μουσική σου; Ποτέ μου δεν λέω «τώρα θα κάτσω και θα γράψω ένα τραγούδι». Αυτό που συμβαίνει συνήθως είναι να γρατζουνάω την κιθάρα μου και να μου έρθει κάποια ιδέα, την οποία θα ηχογραφήσω πρόχειρα για να την αποθηκεύσω ως προσχέδιο. Και στη συνέχεια μπορεί να μου έρθει στο μυαλό κάποια φράση ή κάποια λέξη που θα μου κινήσει το ενδιαφέρον. Κάθομαι, τα σημειώνω όλα αυτά και μετά προσπαθώ να ενώσω τα κομμάτια, περίπου σαν ένα κολάζ μουσικής και λέξεων. Ποτέ δεν έχω πει «τώρα θα γράψω ένα κουπλέ ή ένα ρεφραίν». Δεν λειτουργεί έτσι, αν και εντέλει, υπάρχει πάντα κάποιου είδους φόρμουλα για το πώς γράφεται ένα τραγούδι. Όλα -στίχοι και νότες- με κάποιο τρόπο βρίσκουν τη σωστή τους θέση στο τέλος.

Στο πρόσφατο έβδομο άλμπουμ σας «Refractory Obdurate» οι ενορχηστρώσεις είναι κάθε άλλο παρά λιτές. Να περιμένουμε ότι έτσι θα ακουστούν και στη συναυλίας σας στη Θεσσαλονίκη;  Η αλήθεια είναι πως ηχογραφήσαμε όλο το δίσκο live και ο ήχος του είναι έτσι ακριβώς έτσι όπως παίζουμε τα κομμάτια και στις συναυλίες μας. Αυτό προσπαθούμε δηλαδή να πετύχουμε σε αυτή την περιοδεία – να μεταφέρουμε επί σκηνής τον ήχο που δημιουργήσαμε αρχικά στο στούντιο.

Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη θεματική που διατρέχει τα κομμάτια του δίσκου;  Ο τίτλος από μόνος του εμπεριέχει διπλά την έννοια της εξέγερσης και της εναντίωσης (μτφ. «πεισματικά ανυπότακτος»). Οπότε αν έπρεπε να εντοπίσουμε ένα θέμα γύρω από το οποίο περιστρέφονται τα κομμάτια του δίσκου, είναι η εξέγερση και η επαναστατικότητα σε όλα τα επίπεδα. Η βασική ιδέα ήταν πως η επαναστατικότητα είναι κάτι που γενικά τείνει να εκλείψει σε ολόκληρο τον κόσμο. Όλα είναι καθοδηγούμενα από τις δυνάμεις της αγοράς και κάποιες μεγάλες εταιρείες και είναι πολλοί εκείνοι που φαίνεται να μην έχουν κανένα πρόβλημα με αυτό. Πάρτε για παράδειγμα το κίνημα της punk. Για πολλούς, όταν εμφανίστηκε, ήταν απλώς μια ενδυματολογική τάση, μια μόδα. Για αρκετούς άλλους όμως δεν ήταν μόνο αυτό. Και όσοι βρέθηκαν εκτός του κινήματος ως παρατηρητές, μπόρεσαν να εντοπίσουν τη δυναμική αυτής της «τάσης» και να βγάλουν κέρδος. Και αυτό ως νοοτροπία και τακτική είναι κάτι που στην ψηφιακή εποχή έχει διογκωθεί. Αυτή η πραγματικά βάναυση νοοτροπία των πολυεθνικών είναι κάτι στο οποίο όλοι μας αναπόφευκτα εγκλωβιζόμαστε, ακόμη και αν νιώθουμε πως η προσωπική μας ιδεολογία διαφοροποιείται από όλα αυτά. Βρισκόμαστε νανουρισμένοι στην άνετη και ζεστή αγκαλιά του συστήματος και ούτε καν συνειδητοποιούμε πως βρισκόμαστε εκεί. Ή απλώς έχουμε βολευτεί τόσο καλά που δεν μας απασχολεί να αλλάξουμε αυτήν την κατάσταση. Όμως για την τέχνη και για τη μουσική, αυτή η παθητική στάση και επανάπαυση είναι πραγματικά επιζήμιες.

 

Wovenhand
Τρίτη 7 Οκτωβρίου στο Fix Factory of Sound
Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ