Έλενα Μαυρίδου (ηθοποιός)

4013 elena mavridou ithopoios

Παίζει την Γκόλφω στην παράσταση του έργου «Goλfω! director’s cut» του θιάσου Εταιρεία Θεάτρου “Χώρος” στην τελευταία και τελική εκδοχή της παράστασης που αποτέλεσε την πρώτη δουλειά του θιάσου και επιστρέφει πάλι στη Θεσσαλονίκη ανοίγοντας τη θεατρική σεζόν στο Θέατρο Αυλαία. Η Έλενα Μαυρίδου μίλησε στον Σωτήρη Ζήκο.

Θύμισέ μας, πώς ξεκίνησε η «Γκόλφω» και πώς εξελίχθηκε στο χρόνο; Ξεκινήσαμε το 2004 απο τη Θεσσαλονίκη και εν μέσω του πανελλαδικού ενθουσιασμού για την Ολυμπιάδα. Η «Γκόλφω» πάντα είχε πολιτικές προεκτάσεις, για μας ήταν το όχημα με το οποίο προσπαθήσαμε να καταθέσουμε την πρόταση μας για το θέατρο που πιστεύουμε και τη χώρα που ζούμε. Ήταν επίσης η παράσταση που υλοποίησε τον σχεδιασμό του περιοδεύοντας θίασου. Πάντα πιστεύαμε ότι είμαστε μια μικρή φτωχή χώρα, ένας παραπαίων πολιτισμός με μπερδεμένη ταυτότητα και ουσιαστικά αυτο εκφράζει αυτή η παράσταση.

Και εντωμεταξύ ο θιάσος Εταιρεία Θεάτρου “Χώρος” ποιες άλλες παραγωγές δημιουργούσε; Και ποιος ήταν ο δρόμος αναζήτησης; Η αναζήτηση ξεκίνησε με άξονα το μπουλούκι ως οικονομική και καλλιτεχνική συνθήκη. Για ένα μεγάλο διάστημα μας απασχόλησε ο δεκαπεντασύλλαβος μέσα απο την «Γκόλφω», τον «Απόκοπο», την «Ερωφίλη» και τον «Ερωτόκριτο», οι μάσκες και ο ολιγομελής θίασος (ώστε να μπορούν οι ανθρωποι που δουλεύουν να πληρώνονται κανονικά) κατέληγαν να αποτελούν τη βάση για πολλά από τα ανέβασματά μας. Από την άλλη έχουμε και τις συνεργασίες με φορείς, όπως το Φεστιβάλ Αθηνών, τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών που μας έδωσαν τη δυνατότητα μεγαλύτερων παραγωγών και πιο ακραίων πειραματισμών έξω απο τις συνήθειες και ασφάλειες μας, όπως το «Τέλος» και το «Σύσσημον».

Πώς οδηγούσε αυτήν την πορεία ο Σίμος Κακάλας; Ο Σιμος έθεσε απο την αρχή τις παραμέτρους με τις οποίες θα ασχολούμασταν και καλλιτεχνικά και οργανωτικά, παράλληλα ήταν αυτός που αναζήτησε τη μεθοδολογία με την οποία θα δουλεύαμε. Ήταν αυτός που πάντα θα τραβούσε το χαλί κάτω από τα πόδια μας αλλά και αυτός που θα μας στήριζε στο να αναπτύξουμε τις δικές μας προτάσεις.

Εγώ θεωρώ ότι η «Goλfω» είναι το αριστούργημά σας, ένα ορόσημο στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο. Θα μπορούσε αυτή η «Goλfω» να επιστρέφει ξανά και ξανά, ώσπου να γεράσουν οι βασικοί συντελεστές; Την λέξη αριστούργημα την εχω ακούσει και για το «Λιωμένο Βούτυρο», για την Ερωφίλη επίσης, αλλά δεν το βλέπω έτσι και κάπου με δυσκολεύει όταν το ακούω, δεν την αποδέχομαι, χώρια που τελευταία αποδίδεται με μεγάλη ευκολία παντού. Αριστουργήματα έφτιαχνε ο Μικελάντζελο, εμείς ασχολούμαστε με μια θνησιγενή τέχνη και θεωρώ επικίνδυνους τέτοιους χαρακτηρισμούς και αποπροσανατολιστικούς. Η «Γκόλφω» μπαίνει οριστικά στο σεντούκι μετά από αυτές τις παραστάσεις.

Προσωπικά είμαι φαν σου, όπως και του θιάσου. Απορώ όμως επίσης και θαυμάζω, πώς δεν λακίσατε, να το διαλύσετε… για σόλο καριέρες. Να τις κάνουμε τι τις σόλο καριέρες από τη στιγμή που πιστεύουμε ότι το θέατρο είναι αποκλειστικά ομαδικό άθλημα; Η ικανοπόιηση που παίρνουμε από αυτό που κάνουμε δεν συγκρίνεται με τίποτα άλλο που έχουμε δοκιμάσει.

Τι άλλο ετοιμάζετε στη συνέχεια; Ετοιμάζουμε πολλά τα οποία πρέπει να φτάσουν σε ένα στάδιο ωρίμανσης πριν ανακοινώσουμε οτιδήποτε. Πάντως σε αυτήν την «Γκόλφω» υπάρχουν στοιχεία σε δοκιμή που ίσως θα δείτε αργότερα να ολοκληρώνονται σε μια άλλη παράσταση.

Πώς βλέπεις τα θεατρικά πράγματα να εξελίσσονται ή να μην εξελίσσονται, στην Ελλάδα; Στην Ελλάδα όλα μοιάζουν να είναι βραχύβια και χωρίς στόχο και σκοπό. Τα πάντα θα μπορούσε να πει κανεις χτίζονται χωρίς γνώση και καμιά διάθεση για να αποκτηθεί αυτή η γνώση. Και το θέατρο λοιπόν ακολουθεί αυτήν τη μοίρα. Συμβαίνουν κατά καιρούς πράγματα που δεν έχουν τον αντίκτυπο και τη συνέχεια που θα έπρεπε να εχουν. Ο Γιώργος Λούκος πχ έκανε κάτι πολυ σημαντικό βάζοντας νέους ανθρώπους στην Επίδαυρο, φοβάμαι όμως για το τι θα συμβεί οταν θα έρθει η στιγμή να τον διαδεχθεί ο επόμενος.

«Goλfω! director’s cut» στο θέατρο Αυλαία