Για ευεξία (του Σωτήρη Ζήκου)

4012 gia eveksia tou sotiri zikou

Πρέπει, λέει… Να ξυπνάμε νωρίς το πρωί, μόλις ανατείλει ο ήλιος. Διότι είμαστε, λέει, παιδιά του ήλιου. Και μάλιστα, να ξυπνάμε χωρίς ξυπνητήρι, ρυθμίζοντας απλώς, μόνο το βιολογικό μας ρολόι. Και να πίνουμε, λέει, μόλις ξυπνήσουμε, ένα ποτήρι χλιαρό νερό, για να σβήσουμε την ανυδρία του ύπνου. Και να κοιμόμαστε επίσης νωρίς, μόλις νυχτώσει. Διότι δεν είμαστε, λέει, νυχτόβια ζώα.

Κι έτσι, να χορταίνουμε τον ύπνο, τον συνεχόμενο ύπνο. Αφ’ ενός τον πρώτο ύπνο, τον βαθύ, δίχως όνειρα, και μετά τον επόμενο ύπνο, του καθαρμού των εντέρων. Και μετά, ακολούθως, τον άλλον ύπνο, τον πιο συναρπαστικό και ωφέλιμο ύπνο, με τα όνειρα. Που αναδιατάσσει, λέει, τα γεγονότα και τα αποθηκευμένα δεδομένα της προηγούμενης μέρας. Και σπέρνει το χωράφι της φαντασίας (και τα γεννήματα της κάθε επιθυμίας) με νέες προσδοκίες.. για να υποδεχόμαστε τις νέες εμπειρίες, της επόμενης μέρας. Αα!…

Και πρέπει, λέει, να αφοδεύουμε λίγο μετά που θα ξυπνήσουμε. Και να ξεκινάμε τη μέρα, την κάθε καινούρια μέρα, κάνοντας και μερικές απλές, σωματικές ασκήσεις. Και να τρώμε κάτι για πρωινό, ελαφρύ. Μια κουταλιά το γλυκού, μέλι, κατά προτίμηση αραιωμένο μέλι σε ζεστό νερό. Αν και αυτό είναι, λέει, προαιρετικό. Εξαρτάται από τον σωματότυπο του καθενός. Άλλος είναι έτσι από τη φύση του, άλλος είναι αλλιώς. Άλλοι προτιμούν, για πρωινό, κάτι πιο χορταστικό, κι άλλοι τίποτα. Ενώ ο καφές, λέει, δεν είναι καθόλου απαραίτητος, διότι απλώς προκαλεί μια παραπλανητική ορμονική διέγερση, καθώς εκλύει τη στρεσογόνο αδρεναλίνη, πρόκειται δηλαδή για ανασοαπόκριση -σαν μια επανάσταση χωρίς αιτία. Το τσιγάρο, εννοείται, απαγορεύεται δια ροπάλου. Όχι τόσο εξαιτίας της νικοτίνης, που μετά από κάποιες ώρες αποβάλλεται από τον οργανισμό, αλλά εξαιτίας του μονοξειδίου του άνθρακα που περιέχεται στο χαρτί περιτυλίγματος του καπνού και είναι θανατηφόρο. (Άρα καθαρό καπνό, πούρο  ή τσιμπούκι, μπορώ;)

Και θα πρέπει να βγαίνουμε έξω από τις σπηλιές.. -σόρι, τις σκιές, ήθελα να πω… για να εκτεθούμε στις υπεριώδεις ακτίνες του ήλιου, έτσι ώστε να ενεργοποιείται η ενδογενής παραγωγή στον οργανισμό μας της βιταμίνης D που βοηθάει στην πρόσληψη ασβέστιου και φώσφορου. Να ανασαίνουμε επίσης συχνά τον φρέσκο αέρα. Και άλλα τέτοια ωφέλιμα. Διότι είμαστε από τη φύση μας και -εν μέρει- φυτά! Κι όλα αυτά, για να έχουμε καλή υγεία, λειτουργικό μεταβολισμό, σε μια  επιδιωκόμενη προοπτική για μια καλή, μακροβίωτη ζωή. Να παίρνουμε δηλαδή τον εαυτό μας και τη ζωή μας ή μάλλον την επιβίωσή μας, στα σοβαρά. Για να δουλεύει στο ρελαντί η μηχανή. (Η ομοιόσταση δηλαδή;) Για να μπορούμε να είμαστε ευδιάθετοι και ενεργητικοί, έτσι ώστε να τα προλαβαίνουμε και να τα επιτελούμε ευδόκιμα όλα.

Αν τα κάνουμε όλα σωστά, σαν να λέμε, μ’ ένα αυστηρό, καθημερινό πρόγραμμα -σαν να ζούμε σε παιδική κατασκήνωση- θα είναι όλα ελεγχόμενα και λειτουργικά. Κι έτσι θα είμαστε, λέει, γεμάτοι χυμούς και ενέργεια, έτοιμοι για τη μάχη, την κάθε μάχη, εύρωστοι και αναζωογονημένοι -στον επαναλαμβανόμενο κύκλο της καθημερινής επιβίωσης, που αρχίζει με κάθε καινούρια μέρα! Για να απολαμβάνουμε τα αγαθά της καλής ζωής που όλα γίνονται με μέτρο.

Ο Μάνος Χατζιδάκις, ο μουσουργός, που δεν ακολούθουσε το πρόγραμμα αυτό, το σωστό, πέθανε πριν την ώρα του (λένε). Το ίδιο και Τσαρς Μπουκόφσκι, ο ποιητής. Που ξυπνούσαν αργά το μεσημέρι και κάπνιζαν, αρειμανίως. Ο ένας ήταν παχύσαρκος (ή υπέρβαρος;) και μανιώδης καπνιστής και άλλος μπεκρής και βαρύς. Αλλά υπήρξαν και δύο -γαμώτο!- τόσο δημιουργικοί, άφησαν πίσω τους  έργο σημαντικό (όσο να πεις). Μόνο που ο ένας πήγε από οξύ πνευμονικό οίδημα στα 69 του και άλλος από λευχαιμία στα 74 του. Έζησαν όμως, από την άλλη, για όσο ζούσαν την κάθε νύχτα, τη δική τους νύχτα, τελεσίδικα, σαν να ‘ταν η τελευταία τους νύχτα… μια ζωή «πλήρης ημερών», γαμάτη, γεμάτη έντονες εμπειρίες και ρίσκα, δημιουργική σε πράξεις, δημόσια έργα και λόγια…Αλλά έτσι ήταν, έτσι μπορούσαν και υπήρχαν, έτσι το είχαν… Έτσι έζησαν.  Ενώ εσύ, ανώνυμε ιδιώτη μου, με το αυστηρό σου υγιεινό σου πρωτόκολο, τι να μου πεις από τη ζωή σου; Το γνωστό και σχολαστικό, «δι’ ευχών των αγίων ημών;» Και «Ελέησον και σώσον ημάς, αμήν;» (Μη μου πεις!)

Καλά, ο Γουίλλιαμ Φώκνερ που κάπνιζε τσιμπούκι, άρα καπνό καθαρό χωρίς μονοξείδιο του άνθρακα, πέθανε από θρόμβωση στα 65 του. Ο Τζόζεφ Κόνραντ που άναβε συνεχώς ένα τσιγάρο και το παρατούσε όπου έβρισκε, πέθανε στα 66 του. Η Ισσάκ Ντίνεσεν, πιο γνωστή ως Κάρεν Μπλίξεν, που κάπνιζε αδιάκοπα μέχρι το τέλος της ζωής της, πέθανε στα 77. Ο Τζέιμς Τζόις, που μεθούσε κάθε βράδυ και έπινε μέχρι να ξημερώσει, πέθανε από έλκος του στομάχου στα 57 του. Ενώ από την άλλη ο λυρικός ποιητής Ράινερ Μαρία Ρίλκε, που ακολουθούσε φυτοφαγικές δίαιτες και απεχθανόταν το ψάρι, πέθανε από λευχαιμία στα 51 του. Τι να πεις!

Συνιστώ τελευταία, στους μεσήλικες φίλους μου, που νιώθουν ότι κοντεύουν να το κάψουν, να κόψουν τρία πράγματα, άμεσα και δραστικά: Να βγουν από το facebook. Να βγάλουν από την πρίζα την τηλεόραση. Και να πάψουν να ασχολούνται και ν’ αναρωτιούνται τι θέλουν και τι σκέφτονται «αυτές οι τρελές». Όσα μπλοκάρουν την έξω αντίληψη τους. Θα νιώσουν σύντομα τη διαφορά: να έρχονται στα συγκαλά τους, να ξαναβρίσκουν τον εαυτό τους, «εν τω κόσμω», τον πραγματικό κόσμο.. των ζωντανών, να ακούνε τα ηχοχρώματά του και τους ψιθύρους του. Να βλέπουν καθαρά τις μορφές του. Και ν’ αφουγκράζονται τις σιωπές του. Και αν, περαιτέρω, θέλουν να αποκαταστήσουν και την έσω αντίληψη τους, να ξανακούσουν τα μηνύματα που τους στέλνει το σώμα τους, τα σήματα δυσανεξίας από όσα τους χαλάνε και τα κύματα ευεξίας από όσα τους ωφελούν, να κόψουν όλα τα χημικά σκευάσματα, χάπια, σνακ, αναψυκτικά. Και να περιορίσουν στο ελάχιστο την πρόσληψη τροφής που περιέχει ζωική πρωτεΐνη, κρέας, κοτόπουλο, ψάρι, αυγά, γαλακτοκομικά. («Ορθορεξία», δηλαδή;) Την υπερβολή στο κάθε τι… Και κάθε έντονη, τεχνητή διέγερση. Ακόμα και το καταναγκαστικό σεξ! Και την επίπονη, σωματική άσκηση.. που κτίζει -και καλά!- σφριγηλά κορμιά.

Ωστόσο αυτό δεν σημαίνει, πως δεν θα πεθάνουμε.. όλοι μας θα πεθάνουμε, αργά η γρήγορα. Και ευτυχώς, να λες. Αλίμονο μας, αν ζούσαμε αιώνια!