Μια φέτα φεγγάρι (του Σωτήρη Ζήκου)

3705 mia feta feggari tou sotiri zikou

Ουφφφ! Βαρυγκομώ! Πάλι! Βαραίνω.. βάρυνα.. βαριέμαι…  Πάλι… Χύνομαι σαν ασπονδυλό στην πολυθρόνα γραφείου μου με τα πόδια ανοιχτά, μπροστά στην οθόνη μου και διαβάζω κείμενα, καινούρια, παλιά. Αν και δεν περιμένω τίποτα πια απ’αυτά.. ούτε από τα σωστά λόγια ούτε από τα λάθος λόγια. (Αναρωτιέμαι τελευταία: σε τι χρησιμεύουν τα εξωτερικά χείλη στον άνθρωπο, πέρα από τα φιλιά;)

Δεν μπαίνω στο trip των social media.. δεν μπήκα ποτέ.. ούτε καν στον πειρασμό. Έχουν κολλήσει πολλοί, αλλά εμένα δεν με νοιάζει. Και δεν βλέπω καθόλου τηλεόραση, εδώ και καιρό, ούτε που θυμάμαι πόσο καιρό. Ξέκοψα πια. Ούτε ειδήσεις ούτε συζητήσεις.. ούτε ταινίες ούτε σειρές. Την έκοψα, σαν πρέζα κακιά. Είμαι καθαρός πολλούς μήνες πια..  και δεν νιώθω καμιά επιθυμία να ξαναδοκιμάσω. Α πα πα!

Γύρισα πριν από λίγο από μια δεξίωση, όπου έφαγα (χωρίς να το καταλάβω) ένα σωρό μεζέδες.  Έφαγα τρεις φορές περισσότερο απ’ όσο χρειαζόταν για να χορτάσω.. μέχρι να σκάσω… Έφαγα σαν άνθρωπος των σπηλαίων.. τότε που έβγαινε για αναζήτηση τροφής και όταν πετύχαινε κανένα θήραμα, έτρωγε επί τόπου όσο περισσότερο μπορούσε, σαν να το αποθήκευε στον γαστρικό του σάκο και το υπόλοιπο, όσο μπορούσε να κουβαλήσει, το φορτωνόταν και τo έπαιρνε μαζί του..  για να ταΐσει τα υπόλοιπα μέλη της σπηλιάς του.. που περίμεναν πίσω. Και ο οργανισμός του μετέτρεπε το παραπανίσιο που είχε φάει σε λίπος.. το αποθήκευε, σαν απόθεμα.. για τις επόμενες μέρες που δεν θα είχε τίποτα να φάει ή σαν καύσιμο για τον μακρύ δρόμο της επιστροφής. Ο μόχθος της επιβίωσης, σαν μεταβολισμός του ανθρώπινου σώματος και φύσης, που μεριμνούσε για το αύριο. Που μετά, τώρα πια, κατάντησε -σαν να λέμε- ηλίθιος, μη λειτουργικός, αφού δεν ξέρει ότι τώρα, τόσα χρόνια μετά από εκείνη την εποχή της σπάνις, οι συνθήκες διαβίωσης των ανθρώπων άλλαξαν. Και ο άνθρωπος, στις ευημερούσες κοινωνίες, μπορεί να καταναλώνει τροφή, περίσσεια τροφή, όχι μόνο κάθε μέρα αλλά και πολλές φορές σε υπερβολικές ποσότητες.. και να τη συσσωρεύει σε λίπος.. και σε λιπίδια στις αρτηρίες.. και σ’ ένα αίσθημα κορεσμού.. τακτικού κορεσμού.. που σε κάνει και φουσκώνεις.. βαραίνεις.. βαριέσαι. Καθώς δεν τρως πια για να ζεις αλλά ζεις για να τρως.. και για να πίνεις κάτι… μαμ, κακά και νάνι… στα στοιχειώδη ξανά.. έστω από την ανάποδη μεριά.. και κάθε μέρα τα ίδια και τα ίδια. Και να βυθίζεσαι σε μια οθόνη.. να δικτυώνεσαι στα δίκτυα για να βλέπεις κάτι και να διαβάζεις κάτι, ό,τι να ‘ναι..  και να γράφεις κάτι, ένα σχόλιο, ό,τι να ‘ναι… να αναρτάς σχόλια, φωτογραφίες, τραγούδια… Και να βγαίνεις πού και πού και καμιά βόλτα.. για να ψωνίσεις ή να ψωνιστείς… ή απλώς για να ξεσκάσεις. Γιατί σκας.. φορτώνεσαι με παραπανίσια κάθε τόσο και βαραίνεις… κάτι παθαίνεις.. onverdose… (Το «κάτι» είναι, ξέρεις, κάτι λιγάκι.. λίγο περισσότερο από το τίποτα.) Ουφ! και ούφ! ξανά και ξανά..  Ώσπου να ξεφουσκώσεις και πάλι. Και μετά.. φτου και πάλι από την αρχή… Τι ζωή κι αυτή! Φούσκα.. ξεφούσκα.

Αλλά εγώ, λέω, θ’ αλλάξω. Έτσι λέω. Θα αλλάξω ζωή, θ’ αλλάξω τρόπους, συνήθειες. Θα αλλάξω κι ανθρώπους. Όχι ότι θ’ αλλάξω τους δικούς μου ανθρώπους με άλλους ανθρώπους. Όχι, δεν λέω αυτό. Λέω: θ’ αλλάξω εαυτό, θ’ αλλάξουμε εαυτό. Θα προσπαθήσω να προσπαθήσουμε.. να γίνουμε άλλοι άνθρωποι. Να γίνουμε πιο αληθινοί. Θα γίνουμε εαυτοί. Ο ένας για τον άλλον. Έστω κι αν χρειαστεί ν’ απομακρυνθούμε -για κάποιον καιρό- ο ένας από τον άλλον, για να το καταφέρουμε αυτό… για να ξαναβρούμε τον αληθινό εαυτό μας. Ίσως, μετά, όταν θ’ ανταμώσουμε πάλι.. όταν έρθει η ώρα.. που θα είμαστε πιο αληθινοί, που θα είμαστε.. πιο εαυτοί! (Ουφ.. Τι ήθελα να πω;)

«Και μετά; και μετά;» ρώτησαν, με ενθουσιασμό, τα παιδιά. «Τι έγινε μετά;» Σώπασες για λίγο. Και μετά είπες, στοχαστικά: «Μόνο άδολη μπορεί να είναι η αγάπη, αλλιώς δεν υπάρχει… Αλλιώς είναι πόζες, καμώματα και λόγια μονάχα, που μοιάζουν σαν της αγάπης τα λόγια. Αν δεν  είναι άδολη αγάπη, δεν υπάρχει… Δεν υπάρχουμε εμείς… δεν υπάρχει «εμείς». Αν δεν υπάρχεις για μένα, αν δεν υπάρχω για σένα.. δεν υπάρχουμε «εμείς». (Τι άλλο να πεις!) «Και μετά; και μετά;» ρωτήσαν -φωνάζοντας πάλι- με ανυπομονησία, τα παιδιά. «Ε μετά…» είπες (κι έκανες μια μικρή παύση, επίτηδες)… «Μετά έζησαν αυτοί καλά, όπως είχαν υποσχεθεί ο ένας στον άλλον… Κι εμείς που τους πήραμε στα σοβαρά, σαν παράδειγμα, ζήσαμε ακόμα καλύτερααα.» (Ουάου!) Και γέλασαν όλοι! Στ’ αλήθεια όμως αυτή τη φορά, όχι όπως στα παραμύθια.

Αργά το βράδυ… Χάθηκε το φεγγάρι… Η ατμόσφαιρα είναι πάλι βαριά.. κάτι δεν πάει καλά… Το κορίτσι μου, η μικρή μου η κόρη, μεγαλώνει. Μου λέει για τα αγόρια. Ποιους θεωρεί μαλάκες… Ποιους θεωρεί φλώρους… Θέλω να της πω κι εγώ τη δική μου εκδοχή.. σαν πρώην αγόρι (πολύ παλιά!) και σαν άντρας μετά.. και τώρα πια σαν πατέρας … «Δεν είναι πόλεμος των φύλων… είναι ένας φυσικός ανταγωνισμός… ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος άνθρωπος για σένα…». Έτσι θέλω να της πω. Αλλά πώς να το πω; (Είναι άραγε αλήθεια αυτό; Πολύ αμφιβάλλω.) Είμαι περήφανος, όμως, για τον τρόπο που σκέφτεται… για τον τρόπο που εκφράζεται… Όταν περνάμε από το δρόμο που περνούν αυτοκίνητα.. πιανόμαστε πάλι.. απ’ το χέρι… όπως όταν ήταν μικρή. Αλλά τώρα με πιάνει από το χέρι αυτή.. αυτή με πάει.. με πηγαίνει.. για μένα το κάνει…

Ωω!… Νά το πάλι το φεγγάρι, μια φέτα φεγγάρι… Σαν μια φωτεινή φέτα πεπόνι… γεμάτη ζουμί.. από φως! Ωχ! Δεν πρόλαβα να το πω και χάθηκε πάλι… πίσω από ένα σύννεφο αχνό..

Ουάου! Νάτο πάλι… εμφανίστηκε πάλι… μια φέτα φεγγάρι…  

Χάνεται… Κι εμφανίζεται πάλι… από τη μια στιγμή στην άλλη…

Αα!.. να!.. μαραζώνει πάλι… Πάλι χάνεται.. το φεγάρι… Κάτι γίνεται εδώ.. κάτι επαναλαμβάνεται πάλι.. και πάλι… σαν να παίζει κρυφτούλι στον ουρανό… Και πάει να με πάρει… να με πάει μακριά.. εκεί ψηλά… Πάνω από τις κεραίες των τηλεοράσεων… πάνω από τις καμινάδες των πολυκατοικιών… 

Νάτο!… νάτο πάλι! Βγήκε… σαν φεγγόφωτη μάσκα πίσω από θαμπή αχλύ… πίσω από σύννεφο,  αχνό στην αρχή.. που αμέσως όμως πυκνώνει.. γίνεται πέπλος, ουράνιος καπνός.. που επικαλύπτει πάλι.. το φεγγάρι… μια φέτα φεγγάρι.

Ακούγεται το τραγούδι: http://www.youtube.com/watch?v=R2r0rSO6FVw